Sobrevivintes galegos do «Costa Concordia, xa están na casa

 

 

  Un grupo de españois  sobrevivintes do accidente do cruceiro ‘Costa Concordia’, entre eles varios galegos, chegaron este domingo ao aeroporto de Barajas o que para eles foi «literalmente» como «o Titanic».

   O voo de Alitalia, que trouxo de regreso a un grupo de superviventes que viaxaba no malogrado cruceiro, despegou dende o aeroporto de Roma a primeira hora da mañá dous días despois do accidente que causou a morte de tres persoas e a desaparición de 17 persoas.

En declaracións aos medios, un sobrevivinte e asturiano que viaxaba xunto á súa parella, David Criado, relatou como fuxiu do afundimento do cruceiro xunto á súa parella: «o barco empezou pouco a pouco a afundirse e fómonos cara ao outro lado. Dixeron que o lado que estaba máis arriba era pouco seguro xa que os botes non baixaban porque rozaban, por iso nos fomos ao outro lado e alí, na parte máis baixa, foi a nosa saída».

   Este sobrevivinte asegurou que a tripulación se «portou moi ben» e que dende que conseguiron montarse no bote tan só tardaron cinco minutos en chegar á costa. Este asturiano asegurou que o accidente e posterior afundimento do navío foi «literalmente» como o do Titanic. «A xente empurraba e metíase nos botes como podía», apuntou.

      A súa parella, Sabela Fernández, nacida en A Coruña, explicou, aínda asustada, que pasou medo cando unha «unha rapaza francesa» lle empurrou, presa do pánico, e estivo a punto de caer ao mar. Segundo o relato desta galega, foi a súa parella quen empurrou para atrás a rapaza francesa para que Sabela non se precipitase pola borda. «Foi o momento en que dixen, eu xa non o conto».

   Preguntada pola atención da tripulación, Sabela asegurou que a primeira vez que notaron o golpe, lles dixeron que foi un «fallo técnico» e que non existía ningún «problema». Sabela continúa relatando que «aínda así» o golpe les mosqueó e David, a súa parella, «foi a polos chalecos». «Cando xa nos empezamos a curvar cara ao outro lado, escoitamos os sinais de emerxencia e decatámonos de que fora algo máis que un fallo eléctrico. Empezouse a estender o pánico coa xente histérica correndo polos corredores», explicou.

   Esta parella, que perdeu case todas as súas pertenzas, asegurou que para eles este accidente supuxo «unha experiencia diferente non aconsellable da que hai que aprender, sen dúbida».

 «SENTÍN MOITO MEDO»

   Outro sobrevivinte  galego, Carlos Carballa, explicou que, ao seu parecer, o accidente foi a un quilómetro da costa e debido a que os motores non funcionaban, «o mar foi empurrándoo cara á costa e alí xa é onde encallamos».

   O bote salvavidas onde  viaxaba quedou atascado na cuberta polo que decidiu lanzarse á auga e continuar a nado ata terra firme. «Cando me tirei ao mar porque vi o barco inclinándose sentín moito medo, aí foi cando pensei que morría. Eu pensei que tiña que nadar e punto, atopei unha rocha e sentín uns paxaros», explicou.

   Preguntado polo trato da tripulación, Carballa asegurou que aínda que «todo o mundo os pon a parir», el «non» opina igual. «Parecéronme correctos vista a magnitude do accidente», apuntou. Comentou emocionado que para el foi «unha película» e «unha experiencia incrible». «Aínda necesito tranquilizarme e botalo fóra», apuntou Carballa.

   Outro hombe que gozaba das súas vacacións xunto á súa muller, Alberto Barragán, esixiu ao comandante do cruceiro naufragado, agora detido por presunto autor de varios delitos graves, que explique «por que o barco se achegou tanto á illa». Barragán, que é mariño profesional, comentou que ese barco presentaba «problemas» dende o atraque no porto de Palermo, xa que este porto «non esta preparado para barcos de tanto calado»;  explicou que, na súa opinión, «trataron de pousalo no fondo e se atoparon coa pena que abriu o casco 60 metros».

   Visiblemente indignado, Barragán asegurou que tardaron hora e media «en decidir botar os botes á auga cando o barco xa escorara e non había forma de botar os botes do lado dereito». Este madrileño culpou a «oficialidad» do barco de abandonar a tripulación e os pasaxeiros. «Non vi un oficial en cuberta dirixindo as operacións. Vin rapaces, camareiros (…) que eran os que estaban a operar os botes salvavidas», comentou.

   «Eu sabía o que estaba a pasar. Cando sentimos o golpe estabamos no teatro e dixeron que non pasaba nada». Despois disto, continuou Barragán: «díxenlle á miña esposa que nos fosemos ao camarote, puxemos os salvavidas, agarramos roupa de abrigo e saímos a cuberta».

   Por último, este supervivente lamentou o acontecido e asegurou que «facendo todo con máis calma se evitasen as mortes». Por outra banda, a súa muller, Liliana Dato, dixo que os equipos de emerxencias os trataron «moi ben» e asegurou que «aínda» non é consciente do que lles aconteceu.

Es necesarios estar conectado para escribir un comentario Conectar