Promesa con trampa saducea

O crego da miña parroquia saíu aquel día da casa reitoral enfurruñado para dicir a misa dominical. As mulleres agárdano dentro da igrexa dándolle ao rosario e os homes, coma sempre, fóra, arreconchegados contra a pare-de, parolando. Alí se atopa o Xanabade, que lle ten collido e ben collido as trazas.

Saúdao rexoubeiro cun «que lle pasa don Ramón, semella que anda medio encabuchado ou é que non lle deu boa durmida a ama…». O crego non sabe calar e, co xornal debaixo do brazo, contéstalle cun «e que queres que pase, Xanabade, que queres que pase…, algunhas veces é mellor non ler o xornal antes de almorzar». O fregrés retrúcalle sen demora: «E logo vostede, señor cura, pensa que se non le o xornal non ocorren as cousas…». E bota unha grande gargallada coma un galo que vence na loita.

Hai oito días, cando comezo a ler este xornal que me acolle nas súas páxinas, tamén penso que é mellor non seguir, polo menos até ter almorzado ao xeito, como dicía o noso crego.

Cinco titulares, cinco, na primeira páxina que dan unha idea de Galiza desacougante:

–O 54,65 dos titulados galegos gañan menos de mil euros ao ano.

–Os desafiuzamentos soben un 0,5%, no terceiro trimestre.

–Un 18% dos galegos cobra nun ano menos da metade do salario mínimo interprofesional.

–A débeda pública de Galicia acrecenta o 0,77 no terceiro trimestre, o 18,6% do PIB.

Negueime a seguir lendo. Se-guro que me tiña que atopar cos tractores protestando en Lugo e na Coruña polo prezo do leite, cos mariñeiros do arrastre acampados fronte á Xunta sen poder traballar e sen que ninguén os reciba…

Loxicamente, nas páxinas do xornal tamén aparecerán con grande destaque as declaracións dos gobernantes, de aquí e de Madrid, tratando de convencernos a todos nós de que os votemos, de que teñen todo controlado e dirán como dixo Felipe González no seu día, aínda que con outras palabras, «vivimos no mellor dos mundos posíbeis».

Pecho EL CORREO GALLEGO e abro o meu correo electrónico. Nel atopo unha mensaxe, con foto incluída, do meu amigo Andrés Pavón na que aparece un taboleiro dun supermercado: un litro de leite a 55 céntimos e un de auga a 75.

Se estivese na miña casa de Chantada metería un esborreco que me escoitarían nas setes contornas, pero como estou no piso de Vigo contéñome, non sexa que alguén chame á policía, e só brado: manda carallo, a onde chegamos! A miña muller, Rosa, que xa me ten tomado a temperatura, non vai ter, pregúntame que é o que pasa. Non se me ocorre outra explicación que dicirlle con voz de cabreado:

–Vós tranquilos, Galiza vai ben.

Afonso Eiré é xornalista e colaborador de El Ideal Gallego

Es necesarios estar conectado para escribir un comentario Conectar