A primavera chega o venres, coincidindo coa eclipse de Sol

primavera

O inverno remata este venres 20 de marzo cunha eclipse de Sol que dará a benvida á primavera. A nova estación comezará oficialmente ás 23,45 horas e rematará 92 días e 18 horas despois, o 21 de xuño, coa chegada do verán, segundo cálculos do Observatorio Astronómico Nacional do Ministerio de Fomento.

Nove días despois, o 29 de marzo, terá lugar o cambio de hora. ÁS 2 da madrugada, hora peninsular, haberá que adiantar o reloxo ata as 3 (a 1 da madrugada en Canarias pasará a ser as 2), co que este día terá, oficialmente, unha hora menos.

Do mesmo modo, segundo destacou o Instituto Xeográfico Nacional, esta primavera producirase unha eclipse total de Lúa (o 4 de abril) que non se poderá observar dende España, pero si en Asia, Australia, océano Pacífico e América.

Ademais, Saturno pasará de ser visible ao amañecer ó principio da primavera, a verse durante toda a noite e rematará a estación sendo só visible ao anoitecer, a inclinación dos seus aneis será bastante favorable para a súa observación e o día 23 de maio producirase o seu máximo achegamento anual á Terra. Por outro lado Venus, Júpiter e, ata finais de abril, Marte serán visibles ao atardecer.

O Instituto Xeográfico Nacional explica que, segundo convenio, o inicio das estacións, por convenio, se produce naqueles instantes en que a Terra se atopa en determinadas posicións da súa órbita arredor do Sol.

No caso da primavera, esta posición é aquela en que o centro do Sol, visto dende a Terra, cruza o ecuador celeste no seu movemento aparente cara ao norte. Cando isto sucede, a duración do día e a noite practicamente coinciden, e por iso, a esta circunstancia á lapa tamén equinoccio de primavera. Neste instante no hemisferio sur iníciase o outono.

Deste modo, o equinoccio de primavera pode darse, como máximo, en tres datas distintas ao longo do século XXI, podendo iniciarse nos días 19 ao 21 de marzo (data oficial española), sendo o seu inicio máis tempranero o do ano 2096 e o inicio máis tardío o de 2003.

As variacións dun ano a outro débense á forma en que encaixa a secuencia de anos segundo o calendario (uns bisiestos, outros non) coa duración de cada órbita da Terra arredor do Sol (duración coñecida como ano trópico).
DÍAS MÁIS LONGOS

A primavera é a época do ano en que a lonxitude do día se alonga máis rapidamente. A latitudes da Península, o Sol sae polas mañás antes que o día anterior e ponse despois pola tarde.

Como consecuencia, ao inicio da primavera o tempo en que o Sol está por enriba do horizonte aumenta case tres minutos cada día á latitude da península.

En canto á actividade do Sol, na súa superficie hai manchas, fulguracións e protuberancias e na Terra apréciase en alteracións na propagación das ondas de radio e nunha maior presenza de auroras polares. Esta actividade segue un período de aproximadamente 11 anos, e está asociada ao ciclo magnético do Sol.

A etapa actual é o ciclo solar número 24, que comezou en decembro de 2008 e chegou ao seu máximo en abril de 2014. Segundo as estimacións realizadas por NOAA e Space Weather Prediction Center, durante a primavera o número de manchas solares decrecerá alcanzando valores entre 53 e 79.

A primeira lúa chea da primavera darase o 4 de abril, sendo o domingo seguinte (5 de abril) o Domingo de Pascua. Nesta primavera daranse outras dúas lúas cheas: 4 de maio e 2 de xuño.

Nesta estación, sen necesidade de telescopio, pódense observar as chuvias de meteoros que se producen ocasionalmente. A chuvia máis importante da primavera adoita ser a das Eta Acuáridas, o máximo das cales se dá arredor do 5 de maio.
OBSERVACIÓNS DO CEO

En canto ás agrupacións ficticias de estrelas coñecidas como constelacións, arredor da estrela Polar veranse ao longo da noite a Osa Menor, o Dragón, Cefeo e o León (Leo).

Con grandes prismáticos ou un pequeno telescopio, dotados dun filtro lunar axeitado, pódese observar o relevo da Lúa. Para ter unha boa visión del convén ir observándoo noite tras noite mentres vai crecendo a iluminación da Lúa, pois así vense aparecer novos accidentes orográficos.

Cando a noite é máis escura por haber lúa nova, pódese intentar ver nebulosas de emisión como o complexo de nebulosas de Orión (Messier 42 e 43), o grupo das estrelas Pléyades e o resto de supernova coñecido como a nebulosa do Cangrexo (Messier 1). Con prismáticos tamén se poden ver as lúas máis brillantes de Júpiter e pódese facer un percorrido pola franxa estrelada que constitúe a Vía Láctea.

Es necesarios estar conectado para escribir un comentario Conectar