Propoñen un carné de conduta escolar por puntos


Máis de novecentas propostas cidadás recibiu xa o Ministerio de Educación para a reforma do ensino non universitario, entre elas as que suxiren «premios económicos» para os alumnos con mellores notas, «castigo» para os malos estudantes e un «carné por puntos» de conduta escolar.

Son opinións de profesionais do ensino, pais, alumnos e outros cidadáns, aos que preocupa que se emprendan reformas educativas continuas, entre outros motivos porque os profesores non teñen tempo suficiente para implementalas. Así mesmo piden que os cambios teñan o consenso dos sectores implicados e se manteñan á marxe de vaivéns políticos.

Tamén se reclama unha «maior asignación» de recursos económicos, humanos e materiais, segundo explica un informe ministerial que resume as propastas chegadas á dirección calidadeducacion@mecd.é durante xullo, cando Educación publicou as súas propostas básicas de reforma.

En xeral, as colaboracións creen na «conveniencia» dun marco educativo común a toda España e uns contidos, obxectivos e niveis de esixencia «compartidos», sen prexuízo da autonomía e circunstancias de cada centro educativo. Entre as opinións, o aumento do número de alumnos por aula cualifícase de «contrario» á calidade educativa e pídense máis laboratorios, bibliotecas e salas de usos múltiples, racionalizar os prezos dos libros de texto ou fomentar o préstamo e o trueque ou o cheque escolar.

Reforzo de materias básicas

O reforzo de materias básicas (lingua, matemáticas) considérase «positivo», pero tamén se pide para as ciencias aplicadas, humanidades, latín e grego, e incidir na formación financieira e a informática. Outros, pola contra, advirten de que a competencia lingüística ou matemática non será maior con máis horas, senón mellorando a aprendizaxe: pasar da memorización rutineira á análise e o razonamento lóxico. Algúns propoñen menos gramática e máis conversación e películas subtituladas, non dobradas, para aprender idiomas.

Adiantar a elección de itinerarios niso conta con «gran aceptación» -ata algúns piden que sexa aos doce anos-, así como posibilitar cambiar de vía formativa despois. Tamén se suscita ofrecer itinerarios para alumnos que «non queiran» estudar a partir dos catorce anos. Pero outros rexeitan os itinerarios por ser unha etapa obligatoria ou advirten de que a elección temprana pode prexudicar aos alumnos.

Respecto as avaliacións con efectos académicos tras cada etapa educativa, uns entenden que deben ser externas, de ámbito nacional e con procedementos «obxectivos».»Moitos» creen acertada a posibilidade de que o alumno poida obter o título diso con dúas materias non instrumentais suspensas, si supera unha proba externa, así como reforzos e apoios obrigatorios para quen chegue ao instituto sen superar a primaria. En cambio, outros dubidan das posibilidades dos alumnos nesas avaliacións, así que a súa importancia debería ser «relativa» ou cuestionan que teñan máis valor que a avaliación continua.

Doutra banda, gran parte rexeita a promoción automática, pois o alumno ten que concienciarse de que non pasará de curso, á marxe da súa idade, se non se esforza. Así, reclámase elevar as esixencias académicas, actividades que motiven ao alumnado, sistemas de puntos para recibir axudas ou certificados de calidade educativa. Tamén se piden «profesores de apoio en clases moi reducidas» para alumnos con necesidades especiais.

A FP, a alternativa á universidade

En canto aos ordenadores, a maioría non considera necesario un por alumno, senón acceso a aulas informáticas, Internet, canóns de proxección e pizarras dixitais. Sobre a FP, é destacada como «alternativa» á universidade, pídese máis oferta, aprender traballando e adecuala ao tecido empresarial; valórase a de tipo dual (formación en centros de estudos e de traballo), modelo que podería estenderse aos ensinos universitarios na medida oportuna.

No referido á autonomía e avaliación dos centros educativos, apúntase ter en conta que alumnado escolarizan e onde se sitúan. Se aboga por menos burocracia e máis profesionalización (con formación específica) dos directores a través de «corpos, acreditaciones ou habilitaciones ou concursos específicos».

Sobre o consello escolar de centro, «a maior parte» prefire unha función «consultiva pura», aínda que algúns defenden «certa capacidade» de decisión; e outros, máis competencias para o claustro. Respecto ao acoso e a violencia escolares, propóñense protocolos «rápidos e útiles»: aulas de convivencia, expulsións, servizos á sociedade, códigos de conduta, reparación do dano causado e máis marxe, por lei, para que o profesor impoña disciplina.

Para rematar a «legalización» da educación en casa e unha inspección educativa con «potestade plena» para intervir en reclamaciones de alumnos e pais sobre o proceso educativo son outras das peticións realizadas.

Es necesarios estar conectado para escribir un comentario Conectar